Wie gisterenavond laat ging slapen, deed dat waarschijnlijk met One, two, three, four. These are the days, my friend door het hoofd. Gisteren kreeg die radicale partituur in NTGent opnieuw een lichaam. Moor Mother, Ictus en Collegium Vocale Gent onder leiding van Tom De Cock trokken een volle zaal mee in ruim drie uur van tellen, stemmen, herhaling en geleidelijke verandering. Keyboards legden een onophoudelijk ritmisch raster, blazers sneden erdoorheen, stemmen bewogen tussen menselijke adem en mechanische precisie. Het hele gebouw leek mee te pulseren. In de zaal gingen ogen dicht. De tijd deed vreemde dingen.

Bijna vijftig jaar na de première van Einstein on the Beach blijkt hoe weinig vat de tijd heeft op het meesterwerk van Philip Glass. Terwijl de wereld en de technologie in die halve eeuw aan lichtsnelheid vooruitgingen, bleef Einstein tellen, pulseren, herhalen en verschuiven. En klinkt het nog altijd alsof we het moeten inhalen. Moor Mother, weergaloos sterk, vertrok vanuit het bestaande libretto, maar haar stem en energie maakten het ritme elastisch. Ze rekte het uit, duwde ertegenin en bracht een ander Amerika de partituur binnen. Misschien was dat wel het meest bijzondere: hoe een werk uit 1976 moeiteloos generaties — jong en nog jonger — in dezelfde cadans krijgt. Even leek NTGent een eigen ruimteschip, met zijn eigen wetten en zijn eigen tijd. Het was knipperen toen we aan het einde van de avond weer in de foyer stonden.

Foto's: Björn Comhaire